Bayrak sevgisi bir ezber değildir.
Bir slogandan, bir tören cümlesinden ibaret hiç değildir.
Bayrak sevgisi, çocuğun kalbine usulca yerleşen bir aidiyet duygusudur.

Biz çoğu zaman “çocuklara bayrak sevgisini nasıl aşılarız?” diye sorarız. Oysa asıl soru şudur:
Biz bayrağı nasıl yaşıyoruz?

Çocuklar duyduklarımızı değil, gördüklerimizi öğrenir.
Evin balkonuna asılan bayrak, milli maçta ayağa kalkan anne-baba, İstiklal Marşı okunurken susup gözleri dolan bir yetişkin…
Bunların her biri çocuğun zihninde bir ders kitabından çok daha güçlüdür.

Bayrak; yalnızca bir kumaş parçası değildir.
O, bir çocuğun güvenle uyuyabildiği gecedir.
Bir annenin “merak etme” diyebilme cesaretidir.
Bir babanın sabah işe giderken duyduğu sorumluluktur.
Ve bir milletin, tüm farklılıklarına rağmen “biz” diyebilme iradesidir.

Çocuklara bayrağı sevdirmek için yüksek sesle konuşmaya gerek yok.
Sessiz ama tutarlı olmak yeterlidir.

Bayrağı yere düşürdüğünde eğilip alan bir baba,
Milli bayramlarda “tatil” değil “anlam” konuşan bir anne,
Farklı düşünen insanlara saygı duymayı vatan sevgisinin bir parçası olarak gören bir aile…

İşte çocuk, bayrağı orada öğrenir.

Bayrak sevgisi; başkasını dışlamak değildir.
Tam tersine, bu toprağın her rengini, her sesini sahiplenmektir.
Çocuk bunu da bizden öğrenir.

Sadece bayrağı sevmeyi değil;
adaleti, emeği, hakkı, hukuku,
kul hakkını, komşuluk ahlakını,
yani bayrağın temsil ettiği değerleri öğretebildiğimiz ölçüde bu sevgi kök salar.

Aksi hâlde çocuk, bayrağı bir gün dalgalanırken görür,
ertesi gün adaletsizlikle karşılaşırsa,
zihin ile kalp arasında bir çatlak oluşur.

Ve en büyük tehlike tam da budur.

Bu yüzden çocuklara bayrak sevgisi aşılamak,
onlara nutuk çekmek değil;
iyi bir ülke bırakma sorumluluğunu üstlenmektir.

Unutmayalım:
Bayrağı en çok, altında onurlu bir hayat yaşayanlar sever.
Ve çocuklar, o hayatın aynasıdır.