“Kullarıma söyle, sözün en güzelini söylesinler. Yoksa şeytan aralarına girer. Kuşkusuz şeytan insanların apaçık bir düşmanıdır.” (İsrâ Suresi, 53. Âyet).

Âyetin tefsirine göre, müşrikler kendileri gibi düşünmeyenlere karşı kibirli, kaba, alaycı ve suçlayıcı bir tavır takınmalarına karşın müminlerin konuşmalarında bir güzellik ve incelik bulunması gerektiği belirtilerek müşriklerle ilişkilerinde ve konuşmalarında bile Müslümanların terbiye ve nezâket kurallarına riayet etmeleri öğütlenmektedir.

“Allah’a ve âhiret gününe iman eden ya hayır söylesin ya da sussun! Allah’a ve âhiret gününe iman eden komşusuna eziyet etmesin! Allah’a ve âhiret gününe iman eden misafirine ikram etsin!” (Buhârî, Rikâk, 23).

“Müslüman, dilinden ve elinden diğer Müslümanların güvende olduğu kimsedir.” (Buhârî, Îmân, 4).

“Kardeşinin yüzüne tebessüm etmen bir sadakadır.” (Tirmizî, Birr, 36).

“İnsanlara anlayacakları seviyede konuşun.” (Buhârî, İlim, 49).

“Bir kimseye yalan olarak her duyduğunu araştırmadan başkalarına anlatması günah olarak yeter.” (Müslim, Mukaddime, 5).

“Aranızda selamı yayın ki birbirinizi sevesiniz.” (Müslim, Îmân, 93).

“Din, nasihattir.” (Müslim, Îmân, 95).

İnsanın her hâli bir iletişimdir. Dolayısıyla oturması kalkması, yemesi içmesi ve giyinmesi de iletişime dâhildir. İslâm bunların her birine dair ölçüleri koymuştur.

Alanda konuyla ilgili çalışmalar bulunmakla beraber bu çalışmalar sözlü ve sözsüz iletişimle sınırlandırılmıştır. Halbuki iletişim kavramının haremlik selamlığı ve giyinmeyi de kapsayacak şekilde daha geniş bir yaklaşımla ele alınması gerekiyor.

İletişimi, insanın kendini var etme şekli olarak anlayacak olursak doğru olan iletişimin de İslâm’ı takvaya uygun şekilde yaşamak olduğu rahatlıkla anlaşılacaktır.

İletişimimizin ne kadar doğru olduğunu merak ediyorsak o zaman İslâm’ı ne kadar öğrenip yaşadığımıza bakmamız gerekecek.

Böylesi bir yaklaşım iletişim olgusunu pratik ve pragmatik bir çerçeveden çıkararak hayatın merkezine yerleştirecektir.